Kiedy sięgnęłam po
Lśniące dziewczyny, początkowo pomyślałam: co ja wypożyczyłam? W
życiu nie przebrnę przez tę książkę. Dłużyły mi się opisy, mieszały wątki,
irytował ordynarny język Harpera, jednego z bohaterów. Dosłownie wszystko było nie tak. Całe szczęście, po kilku rozdziałach moje
zdanie o niej się zmieniło. Fabuła wciągnęła mnie bez reszty, żywe dialogi
sprawiały, że powieść czytało się łatwo, a opisy przedstawiające bohaterów
pozwalały zżyć się praktycznie z każdym z nich.
Szczególnie przypadła mi do gustu główna bohaterka Kirby Mazrachi, która stała się niedoszłą ofiarą morderstwa. Razem z dziewczyną próbowałam dociec szczegółów zbrodni, połączyć ze sobą pozornie niepasujące elementy układanki. Osobowość Kirby została wyraziście nakreślona, a sama bohaterka przedstawiona jako silna kobieta
Ciekawym zabiegiem jest ukazanie różnych dziesięcioleci XX wieku, ich klimatu i odmiennych kobiet żyjących w każdym z tych czasów, dla których wspólnym mianownikiem jest właśnie Dom i Harper.
Podczas czytania podziwiałam autorkę za ogrom pracy jaki włożyła,
by jak najbardziej przybliżyć atmosferę panującą w trakcie podróży w czasie. Niepokoiło mnie natomiast przedstawienie mordercy. Lauren Beukes bardzo dokładnie oddała jego zaburzenia psychiczne, agresję, brak skrupułów. Zrobiła to w taki sposób, że momentami ciarki przechodziły mi plecach.
Trzeba mieć na uwadze,
że książka jest bardzo brutalna, a opisy morderstw mogą przerazić wrażliwsze
osoby.
Muszę przyznać, że „Lśniące dziewczyny” to dla mnie jedna z lepszych powieści, jakie miałam okazję przeczytać ostatnimi czasy i na pewno sięgnę po "ZOO city" jak tylko będę miała okazję.
Polecam obejrzeć też filmową zapowiedź książki.
